en el diccionario PONS
dēfectiō <ōnis> f (deficio)
1.
2.
-
- das Abnehmen, das Aufhören, Schwinden, Fehlen [ animi Ohnmacht; Mutlosigkeit, Niedergeschlagenheit ]
3.
4.
5. Gell. GRAM
dēfectus <a, um> P. P. P. v. deficio
Véase también
I. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB intr
1.
2.
4. (v. Meer)
6. (v. Gestirnen)
8.
II. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB trans
1.
dēfector <ōris> m (deficio) nachkl.
refectiō <ōnis> f (reficio)
1.
2. nachkl.
| Caso | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativo | dēfectiō | dēfectiōnēs |
| Genitivo | dēfectiōnis | dēfectiōnum |
| Dativo | dēfectiōnī | dēfectiōnibus |
| Acusativo | dēfectiōnem | dēfectiōnēs |
| Ablativo | dēfectiōne | dēfectiōnibus |
| Caso | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativo | dēfectus | dēfectūs |
| Genitivo | dēfectūs | dēfectuum |
| Dativo | dēfectuī | dēfectibus |
| Acusativo | dēfectum | dēfectūs |
| Ablativo | dēfectū | dēfectibus |
| Caso | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativo | dēfector | dēfectorēs |
| Genitivo | dēfectōris | dēfectorum |
| Dativo | dēfectorī | dēfectoribus |
| Acusativo | dēfectorem | dēfectorēs |
| Ablativo | dēfectore | dēfectoribus |
| Caso | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativo | refectiō | refectiōnēs |
| Genitivo | refectiōnis | refectiōnum |
| Dativo | refectiōnī | refectiōnibus |
| Acusativo | refectiōnem | refectiōnēs |
| Ablativo | refectiōne | refectiōnibus |
| dēfetīscor |
|---|
| dēfetīsceris |
| dēfetīscitur |
| dēfetīscimur |
| dēfetīsciminī |
| dēfetīscuntur |
| dēfetīscar |
|---|
| dēfetīscāris |
| dēfetīscātur |
| dēfetīscāmur |
| dēfetīscāminī |
| dēfetīscantur |
| dēfetīscēbar |
|---|
| dēfetīscēbāris |
| dēfetīscēbātur |
| dēfetīscēbāmur |
| dēfetīscēbāminī |
| dēfetīscēbantur |
| dēfetīscerer |
|---|
| dēfetīscerēris |
| dēfetīscerētur |
| dēfetīscerēmur |
| dēfetīscerēminī |
| dēfetīscerentur |