en el diccionario PONS
dēfectiō <ōnis> f (deficio)
1.
2.
-
- das Abnehmen, das Aufhören, Schwinden, Fehlen [ animi Ohnmacht; Mutlosigkeit, Niedergeschlagenheit ]
3.
4.
5. Gell. GRAM
dēfector <ōris> m (deficio) nachkl.
refectiō <ōnis> f (reficio)
1.
2. nachkl.
dēfectus1 <ūs> m
→ defectio
Véase también
dēfectiō <ōnis> f (deficio)
1.
2.
-
- das Abnehmen, das Aufhören, Schwinden, Fehlen [ animi Ohnmacht; Mutlosigkeit, Niedergeschlagenheit ]
3.
4.
5. Gell. GRAM
dēfēnsiō <ōnis> f (defendo)
| Caso | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativo | dēfectiō | dēfectiōnēs |
| Genitivo | dēfectiōnis | dēfectiōnum |
| Dativo | dēfectiōnī | dēfectiōnibus |
| Acusativo | dēfectiōnem | dēfectiōnēs |
| Ablativo | dēfectiōne | dēfectiōnibus |
| Caso | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativo | dēfector | dēfectorēs |
| Genitivo | dēfectōris | dēfectorum |
| Dativo | dēfectorī | dēfectoribus |
| Acusativo | dēfectorem | dēfectorēs |
| Ablativo | dēfectore | dēfectoribus |
| Caso | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativo | refectiō | refectiōnēs |
| Genitivo | refectiōnis | refectiōnum |
| Dativo | refectiōnī | refectiōnibus |
| Acusativo | refectiōnem | refectiōnēs |
| Ablativo | refectiōne | refectiōnibus |
| Caso | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativo | dēfectus | dēfectūs |
| Genitivo | dēfectūs | dēfectuum |
| Dativo | dēfectuī | dēfectibus |
| Acusativo | dēfectum | dēfectūs |
| Ablativo | dēfectū | dēfectibus |
| Caso | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativo | dēfēnsiō | dēfēnsiōnēs |
| Genitivo | dēfēnsiōnis | dēfēnsiōnum |
| Dativo | dēfēnsiōnī | dēfēnsiōnibus |
| Acusativo | dēfēnsiōnem | dēfēnsiōnēs |
| Ablativo | dēfēnsiōne | dēfēnsiōnibus |