en el diccionario PONS
dēfectus <a, um> P. P. P. v. deficio
Véase también
I. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB intr
1.
2.
4. (v. Meer)
6. (v. Gestirnen)
8.
II. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB trans
1.
dēfectus1 <ūs> m
→ defectio
Véase también
dēfectiō <ōnis> f (deficio)
1.
2.
-
- das Abnehmen, das Aufhören, Schwinden, Fehlen [ animi Ohnmacht; Mutlosigkeit, Niedergeschlagenheit ]
3.
4.
5. Gell. GRAM
dēfectus2
→ deficio
Véase también
I. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB intr
1.
2.
4. (v. Meer)
6. (v. Gestirnen)
8.
II. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB trans
1.
| Caso | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativo | dēfectus | dēfectūs |
| Genitivo | dēfectūs | dēfectuum |
| Dativo | dēfectuī | dēfectibus |
| Acusativo | dēfectum | dēfectūs |
| Ablativo | dēfectū | dēfectibus |