en el diccionario PONS
interitus <ūs> m (intereo)
- interitus
- Untergang, Vernichtung (v. Personen u. Sachen) [ immaturus; voluntarius; consulum; legum; vitae; urbium ]
| Caso | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativo | interitus | interitūs |
| Genitivo | interitūs | interituum |
| Dativo | interituī | interitibus |
| Acusativo | interitum | interitūs |
| Ablativo | interitū | interitibus |
No hay frases con ejemplos de uso disponibles
Prueba con otra entrada.