en el diccionario PONS
inter-cēdō <cēdere, cessī, cessum>
1.
3. (zeitl.)
4. (v. Ereignissen)
b.
5. (v. Personen)
a.
- abs. tribunus intercessit
- (m. Dat.: gegen) consulibus, praetori intercedere
- legi intercedere (m. quominus o. ne)
c.
| intercēdō |
|---|
| intercēdis |
| intercēdit |
| intercēdimus |
| intercēditis |
| intercēdunt |
| intercēdam |
|---|
| intercēdās |
| intercēdat |
| intercēdāmus |
| intercēdātis |
| intercēdant |
| intercēdebam |
|---|
| intercēdebās |
| intercēdebat |
| intercēdebāmus |
| intercēdebātis |
| intercēdebant |
| intercēderem |
|---|
| intercēderēs |
| intercēderet |
| intercēderēmus |
| intercēderētis |
| intercēderent |
No hay frases con ejemplos de uso disponibles
Prueba con otra entrada.