en el diccionario PONS
cōn-stabiliō <stabilīre> vor- u. nachkl.
- constabilio
-
| cōnstabilīō |
|---|
| cōnstabilīs |
| cōnstabilīt |
| cōnstabilīmus |
| cōnstabilītis |
| cōnstabilīunt |
| cōnstabilīam |
|---|
| cōnstabilīās |
| cōnstabilīat |
| cōnstabilīāmus |
| cōnstabilīātis |
| cōnstabilīant |
| cōnstabilīebam |
|---|
| cōnstabilīebās |
| cōnstabilīebat |
| cōnstabilīebāmus |
| cōnstabilīebātis |
| cōnstabilīebant |
| cōnstabilīrem |
|---|
| cōnstabilīrēs |
| cōnstabilīret |
| cōnstabilīrēmus |
| cōnstabilīrētis |
| cōnstabilīrent |
No hay frases con ejemplos de uso disponibles
Prueba con otra entrada.