en el diccionario PONS
Kick [kɪk] SUST. m
1. Kick DEP.:
- Kick
- kick
2. Kick coloq. (Nervenkitzel):
- Kick
- kick
I. ki·cken [ˈkɪkn̩] FÚT. V. intr. coloq.
| ich | kicke |
|---|---|
| du | kickst |
| er/sie/es | kickt |
| wir | kicken |
| ihr | kickt |
| sie | kicken |
| ich | kickte |
|---|---|
| du | kicktest |
| er/sie/es | kickte |
| wir | kickten |
| ihr | kicktet |
| sie | kickten |
| ich | habe | gekickt |
|---|---|---|
| du | hast | gekickt |
| er/sie/es | hat | gekickt |
| wir | haben | gekickt |
| ihr | habt | gekickt |
| sie | haben | gekickt |
| ich | hatte | gekickt |
|---|---|---|
| du | hattest | gekickt |
| er/sie/es | hatte | gekickt |
| wir | hatten | gekickt |
| ihr | hattet | gekickt |
| sie | hatten | gekickt |
No hay frases con ejemplos de uso disponibles
Prueba con otra entrada.